Pałac Kultury i Nauki w Warszawie

Pałac Kultury i Nauki

Pałac położony jest na na Placu Defilad w Warszawie. Jego budowa rozpoczęta została dnia 21 lipca 1955 roku. Do budowy obiektu wykorzystano: stal, beton, cegłę, ceramikę, kamień oraz drewno. Pałac mierzy aż 237 m wysokość, licząc ze wspornikiem antenowym, który stanowi integralny element jego iglicy. Ta część dodana została w roku 1994. Pałac bez iglicy liczy 187,68 m. Powierzchnia obiektu wynosi 123 084 m2, a jego kubatura 817 000 m3.

Głównym architektem Pałacu jest Lew Rudniew.

Pałac Kultury i Nauki uchodzi za dotychczas najwyższy budynek w kraju, liczy aż 44 piętra. Na trzydziestym piętrze, na wysokości 114 m, ulokowano taras widokowy, którego można podziwiać imponującą panoramę stolicy. Pałacu Kultury wyposażony jest w 3288 pomieszczeń. Wieżowiec słynie z historii swego powstania, wzniesiono go jako “Dar narodów radzieckich dla narodu polskiego”.

Powstanie obiektu było pomysłem Józefa Stalina.

Główny architekt Lew W. Rudniew dążył do tego, by obiekt miał w sobie elementy architektury polskiej, w związku z tym, w towarzystwie zespołów architektów ze Związku Radzieckiego, wybrał się w podróż w poszukiwaniu polskich motywów architektonicznych. Grupa architektów odwiedziła miasta, w których znajduje się historyczna zabudowa: Kraków, Kazimierz, Chełmno, Płock, Sandomierz, Zamość, Toruń.

Lew Rudniew oraz jego zespół, w sumie wykonali 5 projektów budowli, przez Polaków wybrany został projekt, w którym znajdował się 120-metrowy budynek, jednakże zespół wykazał się znacznie większymi ambicjami, co przyczyniło się do zrealizowania budowy znacznie większego obiektu.

Podczas budowie, w pracach uczestniczyło blisko 3 500 robotników radzieckich, jacy na czas budowy zajmowali mieszkania w specjalnie na ten cel powstałym osiedlu, gdzie znajdowało się m.in. kino, stołówka, świetlica oraz basen. Podczas budowy, śmierć poniosło 16 robotników. Pochowano ich na cmentarzu prawosławnym na Woli , ich groby znajdują się pod opieką ZPKiN Sp. z o.o.